درد عاشقی را دوایی بهتر از معشوق نیست             شربت بیماری فرهاد را شیرین كنید

*************************

در نظر  بازی ما بی خبران حیرانند

                    من چنینم که نمودم ؛ دگر ایشان دانند

*****************************************

می نویسم بر در و دیوار كویش حال خود

باشد آنرا یار خواند یا كسی گوید به یار

من نمی گویم کـه با مـن یــار بـاش

من نمی گویم  مـرا غـمـخــــوار بـاش

من نمی گویم،دگر گفتن بس است

 گفتـن اما هیـچ نشنفتـــن بس اسـت

روزگارت باد شیـــریـن !  شـاد بـاش

دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

ما در این شهر غریبیم و دراین ملک فقیر

به کمند تو گرفتار و به دام تو اسیر

من نظر بازگرفتن نتوانم همه عمر 

از من ای خسرو خوبان،تو نظر بازمگیر

****************************

تا جهان باقی و آئین محبت باقی است        شعر حافظ همه جا ورد زبان خواهد بود
هر که از جوی خرابات نخورد آب حیات          گر گل باغ بهشت است خزان خواهد بود

**************************

************************************

من اگر روح پریشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازی دوران دارم
دل گریان،لب خندان دارم
به تو و عشق تو ایمان دارم
در غمستان نفسگیر، اگر
نفسم میگیرد
آرزو در دل من
متولد نشده، می میرد
یا اگر دست زمان درازای هر نفس
جان مرا میگیرد
دل گریان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ایمان دارم
من اگر پشت خودم پنهانم
من اگر خسته ترین انسانم
به وفای همه بی ایمانم
دل گریان، لب خندان دارم
به تو و عشق تو ایمان دارم

خری آمد به سوی مادر خویش     که ای مادر چرا رنجم دهی بیش 

برو امشب برایم خواستگاری     اگر تو بچه ات را دوست داری

خر مادر بگفتا ای پسر جان     تو را من دوست دارم بهتر از جان

میان این همه خرهای خوشگل     یکی را کن نشان چون نیست مشکل

خرک از شادمانی جفتکی زد     کمی عر عر نمود و پشتکی زد

بگفت مادر به قربان نگاهت      به قربان دو چشمان سیاهت

خر همسایه را عاشق شدم من     به زیبایی نباشد مثل او زن

بگفت مادر برو پالان به تن کن     برو اکنون بزرگان را خبر کن

به آداب و رسومات زمانه     شدند داخل به رسم عاقلانه

دو تا پالان خریدند به پای عقدش     به افسار طلا با پول نقدش

خریداری نمودند یک طویله     همانطوری که رسم بود در قبیله

خر عاقد کتاب خود گشایید     وصال عقد ایشان را نمایید 

دوشیزه خرخانم آیا رضایند ؟    به عقد این خر خوشگل درآیند ؟

یکی از حاضرین گفتا به خنده     عروس خانم به گل چیدن برفته

برای بار سوم خر عاقد بپرسید     که خر خانم سرش یکباره جنبید

خران عر عر کنان شادی نمودند     به یونجه کام خود شیرین نمودند

به امید خوشی و شادمانی   برای این دو خر در زندگانی

گفتمش در عشق پا برجاست دل

گر گشایی چشم دل، زیباست دل

************************

دلا در عشق تو صد دفترستم
                                             که صد دفتر ز کونین ازبرستم
منم آن بلبل گل ناشکفته
                                        که آذر در ته خاکسترستم

*****************************************

یادگار از تو همین سوخته جانی است مرا
شعله از توست ، اگر گرم زبانی است مرا

به تماشای تن سوخته ات آمده ام
مرگ من باد كه این گونه توانی است مرا

نه زخون گریه آن زخم ، گزیری ست تو را
نه از این گریه یكریز ، امانی است مرا

باورم نیست ، نگاه تو و این خاموشی؟
باز برگردش چشم تو گمانی است مرا ...

همه میدانند
همه میدانند
که من و تو از آن روزنه ی سرد عبوس
باغ را دیدیم
و از آن شاخه ی بازیگر دور از دست
سیب را چیدیم
همه میترسند
همه میترسند ، اما من و تو
به چراغ و آب و آینه پیوستیم
و نترسیدیم ...

***************************

نانوا هم جوش شیرین می زند

     بیچاره فرهاد !  ! 

 *************

عشق یک سینه و هفتاد و دو سر می خواهد ....

بچه بازیست مگر ، عشق جگر می خواهد ....

***********************************

من در آغوش تو ای مادر عشق
خوب زاییده شدم
مهر تو بوده در این خانه ی من
شوق یك بوسه به تو
بلبل از ذوق رُخت مستی كنان
گل مریم به آغوش گرفت
گوش جان در حرم بودن تو
سخن وگوهر تو گوش گرفت
من همه عشق شدم
در دو عقل واحساس
وتمامی تن و بودن من
همه را هوش گرفت
من شدم جاری در آن چشمه ی پاك
كه به دشت تو رسد روز وشبم
تو چه سبزی بامهر
من همیشه یك شعر
تابدانی كه دلم
همه ی بودن توست...

كه گر تلخ است شیرین است از آن لب هر چه فرمایی

 *************************************

یک عده به سنگ بودن عادت دارند

از رود شــــــــدن عجیب وحشت دارند

کار شب و روزشان شده زور زدن

دست خودشان نیست ، یبوست دارند !

***************************

مرا خراب کن!

که رستگاری و درستکاری دلم

به دستکاری همین غم شبانه بسته است

که فتح آشکار من

به این شکست های بی بهانه بسته است

**********************************

تمنای وصالم نیست عشق من مگیر از من

بدردت خو گرفتم نیستم در بند درمانت

**************************

تـا تـب و تـاب مـرا وقت ســرودن حـس کنـی

یک غزل بی تابی ام را با تو قسمت می کنم

********************************

من، خس بی سر و پایم که به سیل افتادم    او که می رفت مرا هم به دل دریا برد

همه دلباخته بودیم و هراسان که غمت        همه را پشت سر انداخت، مرا تنها برد

******************************************************

آن دل که به یـاد تو نبــاشد دل نیـست

قلبی که به عشقت نتپد جز گِل نیست

آن کــس کـه ندارد بسر کوی تو راه

از زندگی بـی ثمـرش حـاصل نیست

ترو خدا گریه نکن

به خاطر منم شده

بذار خیال کنم دلت راضی به رفتنم شده

گریه کنی نمیتونم اشکات و طاقت بیارم

فدای اشکات عزیزم

آخ که چقدر دوست دارم

میرم ولی پیش چشات عشقمون و جا میذارم

دلم می خواد نرم ولی روی دلم پا میذارم

تو هم می خوای نرم ولی مثله منی پر غرور

مرگ من وقتی برم از پیش تو یه جای دور

خط بکش رو خاطره ها عکسام و پاره کن نبین

من که برای عشقمون کهنه شدم ای نازنین

دست بکش رو اسمونا ستاره ی تازه بچین

من چه کنم بی عشق تو وقتی شدم تنها ترین

من از خدا میخوام کمک کنه فراموشم کنی

منم خوشم که تا ابد عروسک خیالمی ...

یار آن بود که صبر کند بر جفای یار
ترک رضای خویش کند در رضای یار

******************************

اگر غم لشگر انگیزد که خون عاشقان ریزد

من و ساقی بهم سازیم و بنیانش بر اندازیم

**********************************

چو ماه از كام ظلمت ها دمیدی

جهانی عشق در من آفریدی

دریغا با غروب نا بهنگام

مرا در دام ظلمت ها كشیدی

****************************

اگر آیی بجانت وا نوازم

اگر نایی به هجرانت گدازم

تو هر دردی كه داری بر دلم نه

بمیرم یا بسوزم یا بسازم

چه دردیست در میان جمع بودن
ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای دیگران چون کوه بودن
ولی در چشم خود آرام شکستن

برای هر لبی ، شعری سرودن
ولی لبهای خود همواره بستن

چه دردیست در میان جمع بودن
ولی در گوشه ای تنها نشستن

به رسم دوستی دستی فشردن
ولی با هر سخن قلبی شکستن

به نزد عاشقان چون سنگ خاموش
ولی در بطن خود غوغا نشستن

به غربت دوستان بر خاک سپردن
ولی بر دل امید خانه بستن

به من هر دم نوای دل زند بانگ
چه خوش باشد از این غم خانه رستن

به تو ای دوست سلام
دل صافت نفس سرد مرا آتش زد
کام تو نوش و دلت گلگون باد
بهل از خویش بگویم که مرا بشناسی
روزگاریست که هم صحبت من تنهاییست

 یار دیرینه من درد و غم رسواییست
عقل و هوشم همه مدهوش وجودی نیکوست

ولی افسوس که روحم به تنم زندانیست
چه کنم با غم خویش؟
گه گهی بغض دلم میترکد
دل تنگم زعطش میسوزد
شانه ای میخواهم
که گذارم سر خود بر رویش
و کنم گریه که شاید کمی آرام شوم
ولی افسوس که نیست...
کاش میشد که من از عشق حذر میکردم

 یا که با این زندگی سوخته سر میکردم
ای که قلبم بشکستی و دلم بربودی

 زچه رو این دل بشکسته به غم آلودی؟
من غافل که به تو هیچ جفا ننمودم

 بکن آگه که کدامین ره کج پیمودم
ای فلک ننگ به توخنجرت ازپشت زدی

به کدامین گنه آخرتو به من مشت زدی؟
کاش میشد که زمین جسم مرا می بلعید

کاش این دهر دو رو بخت مرا برمی چید
آه ای دوست که دیگر رمقی درمن نیست

 تو بگو داغتر از آتش غم دیگر چیست؟
من که خاکسترم اکنون و نماندم آتش
دیگر ای باد صبا دست زبختم بردار
خبر از یار نیار...
دل من خاک شد و دوش به بادش دادم
مگر این غم زسرم دور شود
ولی انگار نشد
بگو ای دوست چرا دور نشد؟

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن دیوانه که بودم!

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید.

یادم آمد که شبی باهم ازآن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

شاخه دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی!

ازین عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن!

با تو گفتم :

               حذر از عشق ؟

                     ندانم

                سفر از پیش تو ؟

                     هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نرمیدم نگسستم             

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم . . . !

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت!

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید.

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم.

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق دل آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم!

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم! 

زندگی تلخ تر از مرگ بود گر تو نباشی

بعد از این مرده حسابم کن و بگذار بمیرم

************************************

این مثنوی حدیث پریشانی من است

بشنو که سوگنامه ویرانی من است

امشب نه این که شام غریبان گرفته ام

بلکه به یمن آمدنت جان گرفته ام

گفتی غزل بگو ، غزلم، شور و حال مرد

بعد از تو حس شعر فنا شد، خیال مرد

گفتم مرو که تیره شود زندگانیم

با رفتنت به خاک سیه می نشانیم

گفتی زمین مجال رسیدن نمی دهد

بر چشم باز فرصت دیدن نمی دهد

وقتی نقاب محور یک رنگ بودن است

معیار مهر ورزیمان سنگ بودن است

دیگر چه جای دلخو شی و عشق باقی است

اصلا کدام احمق از این عشق راضی است

این عشق نیست فاجعه قرن آهن است

من بودنی؛ که عاقبتش نیست بودن است

حالا به حرف های غریبت رسیده ام

فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام

حق با تو بود از غم غربت شکسته ام

بگذار صادقانه بگویم که خسته ام

بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق

این ها چقدر فاصله دارند تا رفیق

من را به ابتذال نبودن کشانده اند

روح مرا به مسند پوچی نشانده اند

تا این برادران ریا کار زنده اند

این گرگ سیرتان جفاکار زنده اند

یعقوب درد می کشد و کور می شود

یوسف همیشه وصله ناجور می شود

این جا نقاب شیر به کفتار می زنند

منصور را هر آینه بر دار می زنند

این جا کسی برای کسی، کس نمی شود

حتی عقاب در خور کرکس نمی شود

جایی که سهم مرد به جز تازیانه نیست

حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نیست

ما می رویم چون دلمان جای دیگر است

ما می رویم، هرکه بماند مخیّر است

ما می رویم, مقصدمان نا مشخص است

هر جا رویم بی شک از این شهر بهتر است

از سادگی ست گر به کسی تکیه کرده ایم

این جا که گرگ با سگ گله برادر است

ما میرویم ، ماندن با درد فاجعه است

در عرف ما نشستن یک مرد فاجعه است

بر درب آفتاب پی باج می رویم

ما هم بدون باج به معراج می رویم

مهر از همه بریدم تا مهربان بمانی

نامهربان تو رفتی با دیگران بمانی

*************************

حاصلی از هنر ِ عشق تو جز حرمان نیست

آه ازین درد كه جز مرگ ِ منش درمان نیست

*******************************

دل جای تو شد وگرنه پرخون کنمش
در دیده تویی وگرنه جیحون کنمش

امید وصال توست جان را ورنه
از تن به هزار حیله بیرون کنمش

**************************

دلـگـیـــر دلـگـیــــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر
از غصـه مـی‌مـیــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

بـا پـای از ره مـانــده در ایـن دشــت تــب‌دار
ای وای مـی‌مـیــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

سـوگنــد بر چشمـت که از تـو تــا دم مــرگ
دل بــر نمـی‌گیـــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

بالله که غیر از جرم عاشق بودن ای دوست
بی‌جـرم و تقصیــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

بـا شـهـپــر انـدیـشـــه دنـیـــــا گــردم امـــا
در بـنــد تـقــدیـــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

آشــفـــتـــه تــر ز آشـفــتـــگـــــان روزگـــارم
از غــم بـه زنـجـیـرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

*******************************

در میان دوستان گرچه كارم شادیست           

ولی آگه نیستند این ادعاها بازیست

*******************************

اگر چه دوست به چیزی نمی خرد ما را         
 به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست

******************************

ای برده اختیارم تو اختیار مایی

من شاخ زعفرانم تو لاله زار مایی

*************************

دل در غم عشق مبتلا خواهم کرد

جان را سپر تیر بلا خواهم کرد

عمری که نه در عشق تو بگذاشته ام

امروز به خون دل قضا خواهم کرد

**************************************

رهرو آن نیست كه گه تند و گهی خسته رود

رهرو آن است كه آهسته و پیوسته رود ...

******************************

هان مشو نومید چون واقف نهی از سر غیب
             باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور

*******************************************

نخواهم بگذرد سوی چمن باد از سر کویش

                          مبادا بوی او گیرد گل و غیری کند بویش

تا بــــود در عشــــــــق آن دلبـر گرفــتــاری مرا  
کی بود ممکن که باشد خویشتن‌داری مرا

ســــــود کی دارد به طــــــراری نمودن زاهدی
چون ز مــــن بربود آن دلبر به طــــراری مرا

شمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن

که همسایه نداند که تو در خانه ی مایی

*******************************

از کوی وفا به سنگ دورم کردند           در خانه غم زنده به گورم کردند
 بگشایم اگر سینه به پیش تو شبی        بینی که چه با دل صبورم کردند

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

وجود نازکت آزرده گزند مباد

************************

ساقیا امشب پر از دردم خرابم کن
سیه مستـم نما سیر از شرابم کـن
قدح پر کن که کام از جام برگیرم
زخود بی­خود نما ساقی کبابم کن
نه از دلبـر گرفتم کام نه از سـاغر
دگر ساقی مرا مجنون خطابم کن
بـریز باده به کـام ایـن دل ناکـام
سحر­چون­آفتاب­آمد­مرا­دعوت­به­خوابم­کن
که من در خواب گیرم کام از دلبر
بدین راضی شدم ساقی خرابم کن

هر غنچه که سر زد ز دم باد بهاری

مهری به لب از پسته‌ی خندان تو دارد

هر لاله نو رسته که بشکفت در این باغ

داغی به دل از عارض رخشان تو دارد

جمعیت خاطر ندهد دست کسی را

کاشفتگی از زلف پریشان تو دارد

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

همه سهلست تحمل نکنم یار جدایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم
عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم
با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود
بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

آمدی با تاب گیسو تا که بیتابم کنی

زلف بر یک سو زدی تا غرق مهتابم کنی

آتش از برق نگاهت ریختی بر جان من

خواستی تا در میان شعله ها آبم کنی

تویی آن گل که دست باغبانت

به تر دستی در این گلشن نهادست

به کار او جز این عیبی نبینم

که در آغوش من جایت ندادست